Ałusijan został mianowany strategiem temu Teodozjopolis i wysłany do Azji Mniejszej. Tam wżenił się w miejscową arystokrację ormiańską, co tylko pomnożyło jego bogactwa i zwiększyło prestiż. W międzyczasie jego starszy brat, Presjan, dwukrotnie wziął udział w spiskach przeciwko cesarstwu, za co został ostatecznie zmuszony do wstąpienia do klasztoru i zrezygnowania z uczestnictwa w życiu publicznym. Współpraca Ałusijana z cesarstwem układała się dobrze do końca lat 30. XI wieku, kiedy to doszło do sporu między nim a cesarzem Michałem IV i jego bratem, parakoimomenosem Janem Orfanotrofosem. Konflikt zakończył się pozbawieniem Ałusijana większości ziem, bogactw i tytułów.
Ałusijan przebywał jeszcze przez jakiś czas na terenie cesarstwa, aż w 1040 roku doszły doń informacje o sukcesach powstańców Piotra Deliana, jego kuzyna, który zbuntował się przeciwko bizantyjskiej władzy nad Bułgarią. W 1040 roku udał się więc na Bałkany, gdzie przyłączył się do rebeliantówKazhdan Alexander, The Oxford Dictionary of Byzantium, Wydawnictwo Uniwersytetu Oxford, 1991.. Delian ciepło przyjął kuzyna, powierzając mu dowództwo nad armią mającą zaatakować Tesaloniki. Oblężenie miasta zakończyło się jednak dla Ałusijana totalną klęską.