Dokument porusza również kwestię instytutów świeckich, wyjaśniając, że „choć nie są instytutami zakonnymi podejmują jednak prawdziwą i pełną profesję rad ewangelicznych w świecie, uznaną przez Kościół”Perfectae Caritatis, nr 11..
Szczególne miejsce w soborowym dekrecie zajmują rady ewangeliczne czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Dokument wskazuje na wartość ślubowanej czystości, nazywając ją „niezwykłym darem łaski”Perfectae Caritatis, nr 12., dającym wolność ludzkiemu sercu, będącym znakiem dóbr niebieskich. W odniesieniu do ubóstwa sobór, akcentując znaczenie ubóstwa duchowego, mówi o potrzebie szukania nowych form jego wyrażania, zarówno indywidualnie, jak i wspólnotowo. Sobór definiuje również nowy ideał posłuszeństwa: „aktywnego i z poczuciem odpowiedzialności”Perfectae Caritatis, nr 13., zachęcając, by przełożeni, nie tracąc nic ze swych prerogatyw, starali się słuchać zdania podwładnych.