Goya wycenił jeden z najbardziej udanych kartonów – Parasolkę – na 500 reali (reales de vellón), a za całą serię otrzymał ich 18 000. Była to druga seria kartonów wykonana przez Goyę dla książęcej pary. Pierwsza, ukończona w 1775 roku przedstawiała motywy związane z łowami, między innymi Polowanie na przepiórki. O ile pierwsza seria opierała się na szkicach nadwornego malarza Francisco Bayeu i silnie imitowała jego styl, druga zawierała oryginalne projekty Goi i ujawniała jego rozwijający się talent malarski.
Analiza Goya przedstawił scenkę rodzajową, na której dwoje wiejskich dzieci bawi się wysuszonym pęcherzem. Jeden z chłopców nadmuchuje pęcherz, a drugi czeka ze sznurkiem w ręce, aby go zawiązać. Sądząc po ubiorze dzieci pochodzą z zamożnej rodziny. W tle siedzą dwie kobiety – jedna z nich zamyślona podpiera głowę dłonią, a druga spogląda wprost na widza.
Powstały na podstawie tego dzieła gobelin miał wisieć nad drzwiami książęcej jadalni. Kompozycja uwzględnia perspektywę potencjalnego widza, który patrzył na wysoko zawieszony gobelin z dołu – przedstawione na obrazie dzieci stoją na niewielkim wzniesieniu.