Goya wycenił jeden z najbardziej udanych kartonów – Parasolkę – na 500 reali (reales de vellón), a za całą serię otrzymał ich 18 000. Była to druga seria kartonów wykonana przez Goyę dla książęcej pary. Pierwsza, ukończona w 1775 roku przedstawiała motywy związane z łowami, między innymi Polowanie na przepiórki. O ile pierwsza seria opierała się na szkicach nadwornego malarza Francisco Bayeu i silnie imitowała jego styl, druga zawierała oryginalne projekty Goi i ujawniała jego rozwijający się talent malarski.
Analiza Goya przedstawia sielankową scenkę rodzajową z udziałem hiszpańskich majos i majas – osób z niższych warstw społecznych, które charakteryzował m.in. oryginalny i kolorowy strój. Trzech młodzieńców bawi się na świeżym powietrzu puszczając latawiec. W oddali widać zarys mostu oraz madryckiej Bazyliki San Francisco el Grande. Zabawie przyglądają się rozmawiające nieopodal różne osoby, m.in. kobieta z wachlarzem i mężczyzna ubrany w typową hiszpańską pelerynę. Goya przedstawił mieszkańców Madrytu w sposób naturalny i rzeczywisty. Namalował ich stroje z wiernością i dbałością o szczegóły używając przy tym żywych kolorów.