Wojciech Kossak nazywał go „ministrem wszelkich spraw”. W trakcie górskich wypraw wykazywał się talentami organizatorskimi i kulinarnymi oraz życzliwością i troską o towarzyszy.
thumb|250px|Przewodnicy tatrzańscy ok. 1877 r., – od lewej Wojciech Roj, Jędrzej Wala młodszy, Jędrzej Wala starszy, Szymon Tatar i Maciej Sieczka mały|250px|Portret Stanisława Witkiewicza z Wojciechem Rojem autorstwa Leona Wyczółkowskiego W środowisko przewodnickie został wprowadzony przez starszych Macieja Sieczkę i Szymona Tatara starszego, a jego umiejętności w tej dziedzinie rozwinęły się na wyprawach z Tytusem Chałubińskim. W 1874 wspólnie z Tatarem wspiął się nową drogą na Gerlach i wprowadził na szczyt ks. Stolarczyka. Trzy lata później (28 czerwca 1877 r.) razem z Sieczką i Chałubińskim jako pierwsi zdobyli Mięguszowiecki Szczyt, co było jednym z większych osiągnięć taternickich drugiej połowy XIX wieku. W okresie tym Roj z Obrochtą próbowali pierwszego wejścia na Ganek, próba jednak zakończyła się na Galerii Gankowej. W roku 1884 dokonał drugiego wejścia na Baranie Rogi wraz z Karolem Potkańskim i Ludwikiem Chałubińskim, synem Tytusa.