mjr Leonid Breżniew, późniejszy sekretarz generalny KC KPZR).
Były one wspierane z powietrza przez 8 Armię Lotniczą (553 samoloty myśliwskie i szturmowe) gen. lejt. Wasilij Żdanow.
Front liczył dwanaście dywizji piechoty w pięciu korpusach. Jednak stan dywizji nie przekraczał 3 tysięcy ludzi. Wojskom tym nie przydzielono odwodów Naczelnego Dowództwa posiadały stosunkowo niewiele broni pancernej. Zadaniem frontu było zapewnienie połączenia pomiędzy uderzającym z Polski na Berlin, centralnym zgrupowaniem Armii Czerwonej (1 Front Białoruski i 1 Front Ukraiński) a zgrupowaniem południowym (2 Front Ukraiński i 3 Front Ukraiński). Teren, w którym planowano prowadzić natarcie, był górzysty i pokryty lasami. Atak miał się odbywać w tempie 33 km na dobę.
Działania 1 Frontu Ukraińskiego Zadanie wyzwolenia Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego (powojenna nazwa ekonomiczna: Górnośląski Okręg Przemysłowy) decyzją dowódcy frontu powierzono: 21 Armii (ZSRR), 59 Armii (ZSRR), 60 Armii (ZSRR), 3 Armii Pancernej Gwardii.