Był to jego jedyny występ w reprezentacji kraju.

Podczas tych igrzysk zajął również czwarte miejsce w skoku w dal, w którym jego rekord życiowy wynosił 7,085 m. Stracił natomiast szansę występu w swojej koronnej konkurencji – skoku wzwyż – z powodu używania zabronionej techniki kalifornijskiej.

Trener Tuż po ukończeniu studiów, w roku 1921 został nieoficjalnym trenerem uniwersyteckiej drużyny lekkoatletycznej, którą to pozycję oficjalnie objął rok później. Początkowo był nazywany boy coach, wkrótce jednak jego nowatorskie metody szkoleniowe zyskały mu uznanie, a wręcz został uznany za jednego z najlepszych trenerów tamtego okresu. Był m.in. jednym z pierwszych orędowników używania bloków startowych, a także wbrew panującym trendom propagatorem całorocznego treningu.

Podczas jego kadencji trenowani przez niego zawodnicy pobili dziesięć rekordów świata, a dwunastu z nich wystąpiło wówczas na igrzyskach olimpijskich, na których również sam Templeton pojawił się dwukrotnie jako trener. Zespół Stanford w owym okresie trzykrotnie zwyciężył w rozgrywkach National Collegiate Athletic Association oraz czterokrotnie w zawodach Intercollegiate Association of Amateur Athletes of America, na drugim miejscu plasując się odpowiednio trzy- i pięciokrotnie.