Po zakończeniu wojny powrócił do Poznania, gdzie zorganizował Zakład Farmakognozji. Współuczestniczył również w organizacji Wydziału Farmaceutycznego Akademii Lekarskiej w Gdańsku. W 1946 został prodziekanem Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Poznańskiego. W 1947 z jego inicjatywy powstał w Poznaniu Państwowy Instytut Naukowy Leczniczych Surowców Roślinnych, którego został pierwszym dyrektorem. Był członkiem Komisji Farmaceutycznej Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiego Komitetu Zielarskiego oraz Państwowej Rady Zdrowia. 22 lipca 1949 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w dziedzinie służby zdrowia”..
Od 1917 był mężem Zofii z d. Bagraniec (1891–1955).
Zmarł 5 sierpnia 1950 podczas urlopu wypoczynkowego w Drewnicy. Pochowany 9 sierpnia 1950 na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu (kwatera L-0f-41).
Upamiętnienie W Poznaniu i Plewiskach znajdują się ulice jego imienia.
Przypisy
Bibliografia
Urszula Uszyńska-Nowicka: Wspomnienie o Profesorze Wacławie J. Strażewiczu. „Medycyna i Zdrowie”.