Krótko po przejęciu władzy przez narodowych socjalistów w 1933 r., Adolf Hitler mianował go nadprezydentem Prus Wschodnich. Kolejnym szczeblem w jego karierze był stopień SA-Obergruppenführera w 1938 r.

Początkowo podczas II wojny światowej zajmował się sprawą Polaków, zamieszkujących ziemie włączone do III Rzeszy. W tym czasie, od roku 1939, pod jego zwierzchnictwem znalazła się rejencja ciechanowska, a od roku 1941 – okręg białostocki.

W 1941 r. został szefem administracyjnym na Ukrainie, co dawało mu do dyspozycji Gestapo na tym terenie; był odpowiedzialny za deportacje setek tysięcy ludzi do obozów zagłady. Gdy Armia Czerwona wkroczyła na Ukrainę, wrócił do Prus Wschodnich. Stamtąd słał telegramy do Führera, iż będzie bronił tych terytoriów do końca.

Uniknąwszy schwytania przez Rosjan, ukrywał się do 1949 r., kiedy został schwytany przez Brytyjczyków w Hamburgu (podawał się wówczas za byłego majora rezerwy, Rolfa Bergera). Mimo nalegań ZSRR został wydany nie Związkowi Radzieckiemu, a Polsce. Do więzienia mokotowskiego został przywieziony 12 stycznia 1950. Proces, który rozpoczął się dopiero latem 1958 r., zakończył się uznaniem go za winnego śmierci około 400 tys.