W 1824 opublikował pierwszy przekład poezji na szwedzki, zarabiał jako nauczyciel. W 1827 ogłosił pracę magisterską: „De Väināmöine priscorum fennorum numine” (O Väinämöinenie, bóstwie dawnych Finów). Rok później wyruszył w podróż w celu zbierania pieśni i zaklęć. W 1831 został sekretarzem Fińskiego Towarzystwa Literackiego. W 1832, będąc wykształconym lekarzem, ogłosił dysertację doktorską: „Om Finnarnes magiska medicin” (O magicznym lecznictwie u Finów). W latach 1829–1831 opublikował Kantele – pierwszą czteroczęściową wersję pieśni ludowych zgromadzonych w wielu wyprawach. W 1833 został ukończony zbiór pieśni o Väinämöinenie i Lemminkäinenie, tzw. Prakalevala. Ostateczna wersja Kalevali opublikowana została w 1849 roku. W latach 1853–62 był profesorem języka fińskiego i literatury fińskiej na uniwersytecie w Helsinkach. W latach 1866–1880 ogłosił „Finskt-svenskt lexikon” (Słownik fińsko-szwedzki), pierwsze naukowe źródło wiedzy o słownictwie języka fińskiego, które zapoczątkowało rozwój fińskiego języka literackiego. W 1872 odznaczony Pour le Mérite za Naukę i Sztukę.
W 1847 wziął ślub, miał cztery córki i syna. Po epidemii gruźlicy pozostała mu tylko córka Ida, która dużo podróżowała po Europie. Sam Lönnrot umarł 18 marca 1884 w rodzinnej miejscowości.
Zobacz też (2243) Lönnrot
Przypisy
Kategoria:Fińscy językoznawcy Kategoria:Fińscy poeci Kategoria:Krawcy Kategoria:Urodzeni w 1802 Kategoria:Zmarli w 1884