Analiza thumb|340px|Łąka św. Izydora, obraz Goi z 1787 roku. Goya nawiązuje do obchodów lokalnego madryckiego święta związanego z kultem św. Izydora. Na obrzeżach miasta nieopodal domu artysty znajdował się erem świętego i źródło, któremu przypisywano uzdrawiające właściwości. W dniu wspomnienia świętego mieszkańcy Madrytu tłumnie udawali się do eremu, a następnie na pobliską łąkę św. Izydora, gdzie razem świętowali. Był to szczególnie popularny temat w malarstwie hiszpańskim. Dawał okazję do przedstawienia różnych klas społecznych i lokalnych zwyczajów.
W 1787 roku Goya przedstawił ten zwyczaj na pogodnym obrazie Łąka św. Izydora. Ponad 40 lat później, kiedy malował czarne obrazy, jego wizja wspomnienia św. Izydora z sielanki zamieniła się w upiorną groteskę. Goya nie próbuje już ukazać zwyczajów związanych ze świętem. Przedstawia grupę pijanych osób, które nocą przemierzają łąkę prawdopodobnie udając się w kierunku eremu. Na pierwszym planie widać gitarzystę, za którym podąża rozśpiewana kompania. Ich twarze są przedstawione w sposób karykaturalny. Pojawiają się również postaci z różnych klas społecznych. Na pierwszym planie widzimy biednie ubranych ludzi, z tyłu widać cylindry i stroje zakonne. Zrównanie klas społecznych nawiązuje do rzymskiego święta Saturnalia.