Wyrzut dżetów z gwiazdy źródłowej następuje raczej w impulsach, niż jako stały wypływ gazu. Takie impulsy mogą utworzyć dżety gazu poruszające się w tym samym kierunku, lecz przy różnych prędkościach, a interakcje pomiędzy różnymi dżetami wytwarzają tak zwane „powierzchnie pracy”, gdzie zderzają się strumienie gazu i generują fale uderzeniowe.
Gwiazdy źródłowe thumb|250px|HH32 jest jednym z najjaśniejszych obiektów HH
Gwiazdy stojące za wytwarzaniem obiektów HH są bardzo młode. Najmłodsze z nich to protogwiazdy, będące w procesie formowania z otaczającego gazu. Astronomowie dzielą te gwiazdy na klasy: 0, I, II i III, w zależności od tego, ile promieniowania podczerwonego emitująLada C.J. (1987), Star formation – From OB associations to protostars, in Star forming regions; Proceedings of the Symposium, Tokyo, Japan, Nov. 11-15, 1985 (A87-45601 20-90). Dordrecht, D. Reidel Publishing Co., 1987, s. 1-17. Większe natężenie promieniowania podczerwonego oznacza większą ilość chłodnego materiału wokół gwiazdy, co wskazuje na to, iż nadal ulega on skupianiu. Numeracja klas wynika z tego, że obiekty klasy 0 (najmłodsze) nie były znane w czasie, gdy już zdefiniowano klasy I, II i III.