W wolnej Polsce reaktywowała żeńską drużynę harcerską w Pleszewie.
Od 1922 należała do Związku Obrony Kresów Zachodnich. W 1935 została przewodniczącą sekcji byłych harcerek działającej przy Kole Przyjaciół Harcerstwa w Pleszewie. W 1938 została członkinią Zarządu Głównego Stowarzyszenia Rodzin Powstańców Wielkopolskich. Była matką chrzestną sztandaru organizacji.
Jej mężem był od 1917 Władysław Radomski (zm. 1936), rolnik, przedsiębiorca, działacz społeczny, w latach 1919–1921 radny Rady Miejskiej w Pleszewie. Małżonkowie prowadzili gospodarstwo rolne o powierzchni 30 ha, położone za miastem, oraz Fabrykę Konserw i Marmolady w Pleszewie. Mieli siedmioro dzieci: 4 córki i 3 synów (pielęgniarkę Marię, oficera zawodowego Józefa, lekarza Kazimierza, historyczkę Jadwigę, ekonomistę Władysława, mechanika samochodowego Ludwika oraz mgr rehabilitacji Teresę). W czasie niemieckiej okupacji w domu Radomskich odbywały się komplety tajnego nauczania i wieczory kulturalne;