Po okresie służby sztabowej został, już po zakończeniu wojny, zastępcą dowódcy ostatniego brytyjskiego pancernika, „Vanguard”.
W okresie powojennym kontynuował swą karierę w Royal Navy. W 1956 roku był szefem sztabu Floty Śródziemnomorskiej podczas kryzysu sueskiego. Odznaczony komandorią Orderu Imperium Brytyjskiego i awansowany do stopnia kontradmirała (Rear-Admiral), pełnił funkcję asystenta szefa sztabu floty. W latach 1962–1965, w stopniu wiceadmirała (Vice-Admiral), dowodził siłami morskimi Wielkiej Brytanii i dominiów na Dalekim Wschodzie. Za rolę, jaką odegrał podczas konfrontacji indonezyjsko-malezyjskiej, został odznaczony komandorią Orderu Łaźni, a w 1965 roku awansowany do stopnia pełnego admirała (Admiral). Do 1967 roku pełnił funkcję Drugiego Lorda Morskiego Admiralicji i szefa personelu. Wraz z całą Radą Admiralicji złożył w 1966 roku rezygnację w proteście przeciwko ograniczaniu wydatków na zbrojenia przez labourzystowski rząd, ale nie została ona przyjęta, odszedł wówczas ze stanowiska jedynie Pierwszy Lord Morski, admirał David Luce. Ostatnim stanowiskiem objętym przez Dreyera przed przejściem w stan spoczynku w 1968 roku była funkcja doradcy ministra obrony Denisa Healeya.