Od 1832 honorowymi przełożonymi (cs. swiaszczennoarchimandrit) Ławry Poczajowskiej byli biskupi wołyńscy, których w codziennym zarządzaniu monasterem zastępowali namiestnicy noszący godność archimandryty. Funkcję tę pełnili kolejno: Antoni (Rafalski), 1832-1834 Grzegorz (Niemołowski), 1834-1848 Neofit (Lełnowicz), 1848-1860 Ambroży (Łotocki), 1860-1865 Teodozjusz, 1865-1868 Paweł, 1868 Michał, 1868-1871 Smaragd, 1871-1872 Jan (Jakubowicz), 1872-1883 Geroncjusz, 1883-1884 Walenty, 1884-1886 Modest (Komissariewski), 1886-1891 Ireneusz, 1891-1895 Filaret, 1895-1990 Ambroży, 1900-1905 Tymołaj, 1905-1912 Paisjusz, 1912-1920
Po uzyskaniu przez Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny autonomii, a następnie autokefalii, honorowe zwierzchnictwo Ławry Poczajowskiej należało do metropolity warszawskiego i całej Polski. Damaskin (Maluta), 1920-1931 Paisjusz, ponownie, 1931 Nikodem (Gontarienko), 1931-1932 Pantelejmon (Rudyk), 1931-1940