Franciszek Mientki (ur. 22 października 1913 w Bydgoszczy, zm. 20 maja 1982 w Cielądzu) – polski kapłan, misjonarz Zgromadzenia Misjonarzy Ducha Świętego, kapelan Polskich Sił Zbrojnych i podpułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys Po ukończeniu bydgoskiego gimnazjum u księży Misjonarzy Ducha Św. skierowany został na studia filozoficzne do Francji. Ukończył je w 1936, a następnie do 1939 studiował teologię na uniwersytecie we Fryburgu, gdzie 22 lipca 1939 uzyskał święcenia kapłańskie. Wybuch II wojny światowej zastał go we Francji, gdzie w przerwie wakacyjnej pracował w ośrodkach polonijnych.
Od 22 października 1939 ks. F. Mientki przebywał w polskim obozie wojskowym w Camp de Coëtquidan, będąc początkowo szeregowcem w kompanii sanitarnej pułku szkolnego. Od lutego 1940 duszpasterz Centrum Wyszkolenia Sanitarnego i Weterynaryjnego w Combourg. Następnie otrzymał nominację na duszpasterza 7 Pułku Piechoty, stacjonującego w Guer. Po upadku Francji wraz z oddziałami 7 pp dotarł do Wlk. Brytanii. W lipcu 1940 otrzymał nominację na duszpasterza 7 Batalionu Kadrowego Strzelców 3 Brygady Kadrowej Strzelców, stacjonującej w Moffat w Szkocji (7 Batalion stacjonował nad zatoką Firth of Forth, w Newbourgh). Był kapelanem czasu wojny. W lutym 1942 został przeniesiony z I Oficerskiego Baonu Szkolnego do Dywizjonu Rozpoznawczego Korpusu..