W początkach władzy sowieckiej, także na terenie rejonu ust-tarckiego trwała walka z religią. Z cerkwi usuwano m.in. dzwony, jako zdaniem władz "bezużyteczne", a także konfiskowano przedmioty liturgiczne, a także zamykano miejsca kultu i przekształcano je w inne obiekty użyteczności publicznej, np. domy kultury. Na terenie rejonu mieszkała także grupa wiernych luterańskich, którzy byli czujnie obserwowani przez władzę. W 1959 roku przeprowadzono kolejną reformę administracyjną, która zmniejszyła do 9 liczbę sielsowietów. 1 lutego 1963 roku rejon został zlikwidowany, a jego ziemie wcielone w skład rejonu tatarskiego. Na administracyjną mapę obwodu nowosybirskiego powraca 11 stycznia 1965 roku. Od 1978 roku liczba sielsowietów leżących na terenie rejonu ust-tarckiego wynosi 13. Po rozpadzie Związku Radzieckiego i przemianach w Federacji Rosyjskiej zaczęło m.in. odradzać się życie religijne i rozpoczęto budowę nowych obiektów kultu.