Niektóre wydarzenia opowiedział jako naoczny świadek, ale przytaczał wówczas imiona innych osób, które mogły potwierdzić jego relacje.
Z drugiej strony Sulpicjusz z wykształcenia był świetnym retorem, więc w swojej prozie zastosował zasady sztuki retorycznej sformułowane przez Cycerona i Kwintyliana. Żywot został napisany w retorycznym rodzaju osądzającym z zastosowaniem wszystkich trzech stylów – niskiego, wysokiego i średniego. Sulpicjusz wychwalał Marcina dowodząc, że był wyższy od świętych Wschodu, Ojców Pustyni, innych świętych biskupów – równy prorokom i apostołom, a nawet zbliżył się do Chrystusa poprzez swoje cuda. W niektórych fragmentach dzieła, stosując styl wysoki, opisał swojego bohatera w sposób wzbudzający emocje, dążąc do „poruszenia” odbiorcy.
Marcina przedstawił Sulpicjusz jako żołnierza z musu, biskupa z obowiązku, mnicha z wyboru, przede wszystkim zaś jako mistrza duchowego i cudotwórcę. Postać została zbudowana według antycznego wzorca mędrca i filozofa oraz chrześcijańskiego wzorca męża bożego – połączonych w postać, która idzie przez świat dając świadectwo najwyższym wartościom.