W czasie rosyjskiej wojny domowej ziemie te zajęte zostają przez wojska Białych, wierne admirałowi Aleksandrowi Kołczakowi, a następnie przechodzą w ręce bolszewików. W 1925 roku w ramach reformy administracyjnej powstaje rejon ubiński. W 1929 roku w stoicy rejonu zamieszkiwało 24 747 osób, w tym 12 640 mężczyzn i 12 107 kobiet. Podział narodowościowy wśród mieszkańców rejonu w 1931 roku był następujący: Rosjanie - 33 421 Białorusini - 9295 Ukraińcy - 8132 Tatarzy - 1025 Kazachowie - 422 Polacy - 84 Łotysze - 45 Mordwini - 211 Czuwasze - 23 Mołdawianie - 42 Rumuni - 15 W czasach stalinowskich rejon przeszedł przez politykę forsownej kolektywizacji. Od 1937 roku administracyjnie należy do obwodu nowosybirskiego.
Charakterystyka Rejon ubiński położony jest w północno-wschodniej części obwodu nowosybirskiego. Odległość od obwodowej stolicy, Nowosybirska wynosi przeszło 200 kilometrów. Ponad 40% jego obszaru rejonu zajęte jest przez różnego typu zasoby wodne, 30% to tereny leśne, a reszta przeznaczona jest pod osadnictwo ludzie i rolnictwo. Główne bogactwo naturalne regionu to przede wszystkim lasy. W 2010 roku gospodarka rejonu ubińskiego warta była ponad 1 miliard rubli. 82,6% tej liczby wytworzyło rolnictwo oraz handel. Rolnictwo jest główną gałęzią ubińskiej gospodarki.