W roku 1958 był w czołówce zawodników Nowej Zelandii, został zauważony przez organizację zajmującą się wyścigami Grand Prix w tym kraju. Wytypowano go na ich „kierowcę w Europie”. Obok niego w tym samym projekcie uczestniczył Denny Hulme.
Cooper Bruce McLaren zagościł w zespole Coopera na 7 lat. Ścigał się w F2 oraz podczas Grand Prix Niemiec na torze Nürburgring, gdzie samochody F1 i F2 startowały równolegle. Zaszokował wszystkich swoją świetną formą. Ukończył wyścig jako pierwszy z zawodników F2, a piąty w klasyfikacji generalnej.
W sezonie 1959 dołączył do zespołu Formuły 1 Coopera. Jego partnerem został Jack Brabham, który już wcześniej zauważył jego talent. Tego samego roku wygrał Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Miał wtedy 22 lata, przeszedł do historii jako najmłodszy zwycięzca GP w tamtym okresie. Wyścig był ostatnią rundą sezonu 1959 odbył się w grudniu, a już w lutym następnego roku dopisał do swojego konta kolejne zwycięstwo. Tym razem wygrał w Grand Prix Argentyny.