W 1959 roku wyjechał na staż do University of Wisconsin-Madison, jako stypendysta fundacji Rockefellera. W 1960 roku uzyskał stopień doktora medycyny, w 1964 roku habilitację. Cztery lata później został kierownikiem Zakładu Anestezjologii i Reanimacji przy I Klinice Chirurgii, w 1976 roku kierownikiem Samodzielnego Międzyinstytutowego Zakładu Anestezjologii i Reanimacji. W 1979 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1984 roku został wybrany rektorem Akademii Medycznej i pełnił tę funkcję do końca kadencji w 1987 roku.
W 1985 roku Zakład Anestezjologii i Reanimacji został przekształcony w Katedrę Anestezjologii i Intensywnej Terapii, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1994 roku. W 1992 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Był zapraszany na wykłady i konferencje zagraniczne, jako profesor wizytujący wykładał między innymi w Harvard Medical School, Columbia University, licznych uniwersytetach europejskich. Był przewodniczącym Komisji Nauk Medycznych krakowskiego oddziału Polskiej Akademii Nauk, założycielem i prezesem Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii, w latach 1994-1997 prezesem Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego, członkiem wielu towarzystw naukowych, także zagranicznych. Jego dorobek naukowy obejmuje 139 publikacji i około 30 podręczników.