Stąd dążenie do usunięcia ze stanu szlacheckiego i ograniczenia wynikających z tego tytułu praw jak największej liczby ubogiej szlachty zaściankowej. Rodzina Maculewiczów zdołała przedstawić dokumenty i zgromadzić potrzebne środki finansowe aby potwierdzić wywód przynależności do stanu szlacheckiego przed władzami carskimi. Dzięki temu zachowała swoją pozycję społeczną uprawniającą do zwolnienia z podatków, dostępu do stanowisk administracji państwowej, awansów w wojsku oraz nabywania i posiadania majątków ziemskich.
Maculewiczowie potwierdzili szlachectwo przed Deputacją Wywodową Szlachecką Guberni Wileńskiej 15 marca 1812 roku. Następnie po utworzeniu Guberni Kowieńskiej potwierdzili wywód szlachectwa 12 czerwca 1849 roku przed Deputacją Wywodową Szlachecką Guberni Kowieńskiej kolejno Dominik, Karol i Antoni z potomstwem, synowie Ignacego, wnukowie Andrzeja. Feliks, syn Ignacego, z potomstwem wylegitymował się w Cesarstwie i został zapisany do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej 17 listopada 1852 roku. W ten sposób Deputacje szlacheckie uznały prawa 28 Maculewiczom. Po zmianie przepisów w Rosji stanowiącej, iż za szlachtę uznać można jedynie te osoby, które otrzymały zaświadczenie z Departamentu Heroldii Cesarstwa w Sankt Petersburgu, rodzina zintensyfikowała starania o uzyskanie tego dokumentu, co udało się w 1853 roku.