Polega ona na wytwarzaniu obłoku na całej szerokości płonącego materiału w taki sposób, aby nie było możliwości przerzucenia się ognia na ugaszoną już część pogorzeliska.
Proszki gaśnicze dzielimy ze względu na: zastosowane surowce (np. proszek fosforanowy, węglanowy, mocznikowy, chlorowy, potasowy etc.), węglanowe (wodorowęglany Na i K -NaHCO3, KHCO3), węglanowo – mocznikowe NaHCO3, KHCO3, fosforanowe (ortofosforany), specjalne (NaCl, BaCl2, Na2Ba3O7) zastosowanie do gaszenia odpowiednich grup pożarów.
Właściwości gaśnicze proszków polegają na: dezaktywacji wolnych rodników i przerwaniu łańcuchowej reakcji spalania, niskiej temperaturze topnienia powodującej szybkie przejście proszku w stan cieczy i „oblepianie” powierzchni palącego się ciała, tworząc w ten sposób skorupę, która nie dopuści do materiału tlenu, obecność chmury rozdrobnionego proszku nad powierzchnią palącego się ciała i spowodowaniu zmniejszania zawartości tlenu w otoczeniu, mechanicznemu zdmuchnięciu płomieni strumieniem proszku rzuconego pod ciśnieniem. Inhibitorami, czyli środkami, które powodują zmniejszanie szybkości reakcji chemicznej w procesie spalania, w proszkach gaśniczych są rozdrobnione sole nieorganiczne zawierające w swym składzie odpowiednie metale alkaliczne.