Klasyczne ujęcie dziejów ludów bałtycko-fińskich głosi, że ludy te wyodrębniły się w I tysiącleciu p.n.e. jako skrajna zachodnia część wspólnoty Finów bałtycko-wołżańskich. Zamieszkiwały wówczas północno-zachodnią część Niziny Wschodnioeuropejskiej, mniej więcej od Zatoki Ryskiej i Fińskiej po górną Wołgę. Największym skupiskiem tych ludów była dzisiejsza Estonia oraz tereny na południe od jezior Ładoga i Onega. Migrując na zachód przesmykiem między tymi jeziorami i na północ przez Zatokę Fińską w okresie od I do VIII wieku n.e. ludy bałtycko-fińskie zasiedliły tereny dzisiejszej Finlandii, wypierając na północ autochtonicznych Lapończyków i zlewając się w jednolity naród fiński. Mimo wielowiekowej podległości obcym narodowo mocarstwom – Szwecji i Rosji – Finowie i Estończycy oraz w pewnej mierze Karelowie ochronili swój stan posiadania. Natomiast pozostałe ludy bałtycko-fińskie uległy postępującej od połowy I tysiąclecia n.e. kolonizacji słowiańskiej i są dziś wymierające.