W międzyczasie pracował także w Koreańskiej Akademii Nauk, w siedzibie Instytutu Chemii KAN w Hamhŭng.
Od września 1978 kontynuował karierę akademicką jako dziekan, a następnie rektor Uniwersytetu Technologicznego im. Kim Ch’aeka w Pjongjangu. W dalszym ciągu angażował się jednak w sprawy międzynarodowe, w sierpniu 1981 roku stając na czele Stowarzyszenia Przyjaźni Koreańsko-Bułgarskiej. W latach 80. był ponadto wiceprzewodniczącym oraz przewodniczącym Komisji Edukacji Narodowej, a także ministrem edukacji. Ponieważ już w tym czasie odpowiadał za wyjazdy północnokoreańskiej młodzieży na studia za granicą (które to wyjazdy przynosiły studentom wiele korzyści), do dziś uchodzi za jednego z najpopularniejszych polityków wśród elit władzy KRLD.
Deputowany Najwyższego Zgromadzenia Ludowego KRLD, parlamentu KRLD, począwszy od VII kadencji (tj. nieprzerwanie od lutego 1982 roku). Od początku X kadencji (wrzesień 1998) – Przewodniczący Najwyższego Zgromadzenia Ludowego (nie mylić z Przewodniczącym Prezydium NZL, którym jest Kim Yŏng Nam i który faktycznie jest najważniejszą osobą w północnokoreańskim parlamencie).