otrzymał od Rady Państwa PRL tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1989 r. od prezydenta RP tytuł profesora zwyczajnego.

Pracował zawodowo w: Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych Politechniki Wrocławskiej pod kierunkiem Stanisława Ochęduszki (1949), Biurze Projektów Przemysłu Chemicznego BIPROCHEM we Wrocławiu (lata 1950–1953, projektant; w latach 1952–1953 kierownik Pracowni Konstrukcji Aparatury Chemicznej), Politechnice Szczecińskiej (PS).

W PS zajmował początkowo stanowisko adiunkta, a następnie był kierownikiem Zakładu i Katedry Inżynierii i Aparatury Chemicznej (lata 1954–1984), wicedyrektorem i dyrektorem Instytutu Inżynierii Chemicznej i Chemii Fizycznej (lata 1981–1996). W Instytucie utworzył naukową szkołę mieszania, cenioną na świecie. Doprowadził do uzyskania przez Wydział uprawnień do prowadzenia kierunku kształcenia „Inżynieria chemiczna i procesowa” oraz nadawania stopnia doktora w dziedzinie „Inżynieria chemiczna”.

Był promotorem 10. prac doktorskich (pięciu spośród doktorantów uzyskało później habilitacje, trzech uzyskało tytuł profesora) oraz recenzentem 42 innych prac doktorskich i 11 prac habilitacyjnych.