Alfred Hoche postrzegał zabijanie takich ludzi jako „użyteczne dla społeczeństwa”. Motywacją do ich unicestwiania miało być również „uśmiercanie z litości” (niem. ). Następnie proceder zabijania został rozszerzony o osoby uważane za „nieczyste rasowo” lub „rasowo gorsze” według nazistowskiej propagandy.
Polityka III Rzeszy W nazistowskich Niemczech oraz na terenach okupowanych przez Niemców w czasie II wojny światowej osoby uznane za „zboczone” lub za „źródło niepokojów społecznych” zostały włączone do kategorii populacji „żyjących niegodnych życia”. Byli to przede wszystkim chorzy psychicznie, osoby niepełnosprawne, Żydzi, Romowie i Sinti, Polacy, osoby pochodzące z rodzin mieszanych, jak również dysydenci, komuniści, homoseksualiści, duchowni, kryminaliści.
Spośród tych grup Żydzi (w tym mischlingowie) szybko stali się głównym celem prowadzonej polityki ludobójstwa.
Proceder zabijania ludzi objętych doktryną swoją kulminację osiągnął w formie obozów koncentracyjnych, z których część była przystosowana do systematycznej, masowej eksterminacji ludzi – według nazistowskiej ideologii – „niegodnych życia”.