Wenus i Adonis – obraz niderlandzkiego malarza manieryzmu Bartholomeusa Sprangera. thumb|left|200px|Pierwsza wersja obrazu Wenus i Adonis z 1586 roku thumb|left|200px|Grupa Laokoona z Muzeum Watykańskiego

Geneza obrazu Tematem obrazu jest scena zaczerpnięta z mitologii greckiej i opisana w Metamorfozach Owidiusza (X, 529-559). Był poruszany w wielu utworach literackich, był tematem licznych obrazów m.in. autorstwa Tycjana, Nicolasa Poussina czy Paola Veronesego. Historia opowiada o miłości i żądzy dwóch bogiń: Wenus i Persefony do Adonisa. Obie kobiety pragnęły zatrzymać przy sobie pięknego mężczyznę. Gdy wyruszył na polowanie, zginął zaatakowany przez dzika, zesłanego przez zazdrosnego Aresa. Żona boga podziemia triumfowała, lecz Wenus poprosiła Zeusa by ten przywrócił życie ukochanemu. przywrócił on życie Adonisowi, ale dla sprawiedliwości zarządził, że jedną trzecią roku Adonis spędzi z Persefoną, jedną trzecią z Afrodytą i jedną trzecią tam, gdzie chce.

Opis obrazu Artyści w różny sposób przedstawiali tę opowieść wybierając głównie trzy jej wątki. Pierwszy, sen Adonisa, zobrazował m.in. Veronese w obrazie Wenus i Adonis;