Podczas okupacji działał w konspiracji. W połowie października 1939 roku otrzymał posadę leśniczego w Osinach w gminie Somianka. Jednocześnie, pod pseudonimem „Luśnia”, pełnił funkcję komendanta Ośrodka III – Wyszków Obwodu „Rajski Ptak” Okręgu „Białowieża”. Był inicjatorem i współtwórcą konspiracyjnego 7 pułku ułanów w Armii Krajowej pod kryptonimem „Jeleń”, w którym był dowódcą II „Nadbużańskiego” dywizjonu 7 pułku Ułanów Lubelskich (tworzonego przez dwa szwadrony – 2 i 5, na terenie Ośrodka Wyszków). Był uczestnikiem akcji „Burza”.

W roku 1944 został wywieziony do ZSRR, następnie wstąpił do 4 Zapasowego pułku kawalerii w Hrubieszowie. W walkach z UPA nad Sołokiją pod Bełzem został ranny. Aresztowany najpierw przez NKWD, a 15 kwietnia 1945 roku przez UB, został skazany wyrokiem sądu na karę śmierci, zamienioną następnie na 10 lat więzienia. W latach 1945–1954 był więźniem Wronek. W okresie od 1954 do 1986 roku był pracownikiem „Inco-Veritas”.