Tę ostatnią wykonali Reginald Richter oraz Richard Wilhelm. Na ścianach trzech restauracji zawieszone były gobeliny.

Budynek miał kilka pseudonimów nadanych mu przez mieszkańców Berlina Wschodniego: Ballast der Republik („Balast Republiki”) z powodu bardzo dużych kosztów jego budowy; Erichs Lampenladen („Sklep z lampami Ericha”) nawiązując do ówczesnego I sekretarza partii SED Ericha Honeckera i 1001 lamp podwieszanych wewnątrz budynku; Palazzo Prozzo.

Historia Budowa Został skonstruowany w latach 1973–1976 z przezroczystymi brązowo opalizującymi elewacjami. W 1976 Izba Ludowa (Volkskammer) została przeniesiona do Pałacu Republiki. Został on zbudowany na miejscu starego Zamku w Berlinie (Berliner Stadtschloß), uszkodzonego w czasie II wojny światowej, ale ostatecznie zburzonego przez niemieckich komunistów w 1950 jako symbol pruskiego imperializmu. Głównym architektem Pałacu Republiki był profesor Heinz Graffunder (1926-1994). Przy projektowaniu Pałacu Republiki współpracowali z nim Karl-Ernst Swora, Wolf-Rüdiger Eisentraut, Heinz Aust, Manfred Prasser, Günter Kunert. Pałac Republiki miał 180 metrów długości, 85 metrów szerokości, 32 metry wysokości.