Na początku okresu Nara (710–784/794), gdy zbudowano ówczesną stolicę kraju Heijō-kyō, zasięg krainy Yamato był ograniczony do utworzonego w ramach reformy Taika w 645 roku regionu Kinai. W dążeniu do poszerzenia swoich wpływów władze Yamato zawarły sojusze z wodzami odległych krain leżących, według obecnego nazewnictwa, na wyspie Kiusiu i na nizinie Kantō (Kantō-heiya). W rezultacie tych zabiegów wodzowie ci zostali włączeni do hierarchii dworskiej Yamato. Podporządkowanie ludności zamieszkującej na północ od Kantō (obecny region Tōhoku, wówczas Michinoku) wówczas nie powiodło się. Ludy tam zamieszkujące zaczęto nazywać Emishi lub Ezo.
Słowem Emishi w okresie Nara określano w dokumentach dworu ludzi żyjących na północy, poza zasięgiem państwa. Nie był to ani etnonim, ani termin odnoszący się do sposobu życia. Był to termin administracyjny, obejmujący wszystkich, bez względu na język czy pochodzenie.
Zakłada się, że Emishi, którzy uprawiali ryż, mówili po japońsku, ale nazwy miejscowości w języku ajnuskim, które przetrwały od Niigaty i Fukushimy na północ, wskazują, że Emishi posługiwali się językiem Ajnów (Enchiw). Czasem też słowo Ezo jest kojarzone z Ainu, ale odróżniano też etnicznie Ezo i Emishi.
Zobacz też Księżniczka Mononoke
Przypisy
Linki zewnętrzne Cambridge University Press: Japan considered from the hypothesis of farmer/language spread (2020)
Kategoria:Ajnowie