Co najmniej jeden egzemplarz zmodyfikowano montując silniki Pratt & Whitney R-1340 o mocy 600 KM (447kW), niestety zwiększona masa silników (91 kg na każdy) spowodowała przeciążanie mocowań silników. Z wyjątkiem kratownicy centropłata, niemal każdy element samolotu został w trakcie produkcji oraz w wyniku modyfikacji poddany zmianom.
W roku 1955 rozpoczęły się dostawy modelu E18S, który wyróżniał się podwyższonym o 150mm kadłubem który zapewniał więcej miejsca w kabinie. W roku 1963 wprowadzono model H18, wyposażony opcjonalnie w trójkołowe podwozie z kółkiem przednim (w tym układzie wyprodukowano 109 sztuk modelu H18, wiele wcześniejszych zostało do tego układu podwozia zmodyfikowanych).
Produkcję zakończono w roku 1970, ostatni egzemplarz, model H18 sprzedany został liniom lotniczym Japan Airlines. Beechcraft 18 został w ten sposób jednym z najdłużej produkowanych samolotów o napędzie tłokowym.