W dziełach swych, pisanych znakomitym stylem, niezwykle barwnie i obrazowo, dążył do pełnej syntezy, za którą uważał ukazanie przeszłości we wszystkich jej przejawach. W swych pracach kierował się zasadą: „Trzeba wziąć źródło na łoże tortur, zmuszając je, by wykrztusiło informację”. Występował w obronie Polski, opublikował m.in. Kościuszko, legenda demokratyczna w 1851. Napisał też inne dzieła o Polsce, m.in. Pologne et Russie (1854), La Pologne martyre (1863). W czasie Komuny Paryskiej napisał patriotyczną broszurę o jej obronie La France devant l'Europe (1871).
Jest też autorem 17-tomowej historii Francji pisanej w latach 1855–1867 i twórcą „białej” legendy Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Historię rewolucji francuskiej napisał w latach (1847–1853). Obejmowała ona 7 tomów. W 1855 roku napisał Historię Francji, w której po raz pierwszy zostało użyte pojęcie Odrodzenie (Renesans). Napisał też eseje poświęcone przyrodzie, np.: Ptak (1856). Inne dzieła to: L'insecte (1857), Czarownica (1862) oraz La Bible de l'humanité (1864). W dziele pt: Nos fils (1869), nawiązał do teorii: Komenskiego, Rousseau, Pestalozziego i Fröbla.