wśród nich nie było Tadeusza Zaleskiego, który na Syberii służył w szeregach 5 Dywizji Syberyjskiej, zmarł w 1920 wszczepiając sobie próbnie szczepionkę przeciw tyfusowi), przez Ocean Spokojny, Singapur, Ocean Indyjski, Morze Czerwone, Kanał Sueski, Morze Śródziemne, Ocean Atlantycki, kanał La Manche, aż do Zatoki Gdańskiej (przez cały wielomiesięczny rejs Zaleski odgrywał ważną rolę w życiu kulturalnym, wygłaszał m.in. mowy podczas pogrzebu morskiego czy w trakcie pożegnania polsko-łotewskiego u kresu podróży). 29 września 1920, sześć lat po wyjeździe wraz z legionistami do Węgier, stanął na polskiej ziemi w porcie Leniwka w Gdańsku. Po pobycie w Warszawie, jako kapral 2 kompanii batalionu 5 Dywizji Syberyjskiej został zwolniony ze służby wojskowej, 15 października 1920 przybył do domu rodzinnego w Sanoku.
W niepodległej II Rzeczypospolitej Od 1920 studiował filologię polską na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, jednocześnie był asystentem na Politechnice Lwowskiej. W 1921 przeprowadził się do Poznania i rozpoczął pracę w Zakładzie Botaniki Ogólnej i Fitopatologii Wydziału Rolno-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego. W 1926 uzyskał tytuł naukowy doktora rolnictwa na podstawie pracy pt. „O znalezionych w Polsce gatunkach z grupy Penicilium Link”.