W 1954 powołany na dyrektora Centralnego Zarządu Muzeów i Ochrony Zabytków. Był uczestnikiem polskiej delegacji w Hadze w 1954 podczas opracowywania konwencji haskiej. Opracowywał także ostateczny tekst ustawy o ochronie dóbr kultury i o muzeach (uchwalona w 1962). W 1961 rozpoczął współpracę z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie na Wydziale Sztuk Pięknych objął kierownictwo Katedry Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa. W 1971 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1962–1969 był dziekanem Wydziału Sztuk Pięknych. W ramach Zeszytów Naukowych UMK redagował serię wydawniczą „Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo”. W 1966 pracował ponownie na stanowisku dyrektora Muzeum Narodowego w Poznaniu. Stworzył specjalistyczne pismo - rocznik „Muzealnictwo”, rozbudował Muzeum Instrumentów Muzycznych, przeprowadził remont i adaptację pałacu w Śmiełowie na Muzeum im. Adama Mickiewicza, zamku w Gołuchowie.
Był mężem Leokadii (Lody) z Bajonów (1907–1991). Byli bezdzietni.
Zmarł 5 listopada 1977 w Poznaniu, pochowany 9 listopada 1977 na cmentarzu komunalnym Junikowo (pole 5 m.