Proch czarny jest bardzo wrażliwy na uderzanie oraz działanie iskry. Jego wadami są m.in.: wysoka higroskopijność (już przy 2% wilgotności zapala się z trudem, a od 15% wilgotności całkowicie traci zdolność zapalenia), powstawanie silnej chmury dymu ograniczającej widoczność (około 56% produktów spalania pozostaje pod postacią stałych cząstek) i przybieranie częściowo postaci pyłu w przechowywanych nabojach, co może skutkować rozerwaniem lufy podczas strzału. Jego wysoka zdolność do wchłaniania wilgoci skutkowała tym, że w użyciu militarnym proch czarny był trudny w magazynowaniu i w praktyce musiał być produkowany na bieżącoBogusław Wołoszański Tajna historia XX wieku, odc. 48 Decydujący front, 2018.
Proch czarny został wynaleziony w Chinach w IX wieku, będąc praktycznie jedyną znaną mieszaniną pirotechniczną miotającą aż do połowy XIX wieku. Obecnie został już prawie całkowicie wyparty przez bardziej efektywne materiały, takie jak proch bezdymny. Z roli kruszącego materiału wybuchowego obecnie też jest wyparty, np. przez trotyl. Cały czas jest jednak wytwarzany, używa się go obecnie głównie w sztucznych ogniach, silnikach rakiet modelarskich oraz replikach broni czarnoprochowej (broń odprzodowa i broń odtylcowa).