Klasztor Antoniatów w alzackim Isenheim znajdował się na dawnym rzymskim trakcie łączącym Moguncję z Bazyleą. W średniowieczu trakt ten był ważnym szlakiem pielgrzymkowym do Santiago de Compostela a także do Rzymu, stąd też odwiedzający Isenheim pielgrzymi modlili się w szpitalnej kaplicy gdzie znajdował się ołtarz. Na co dzień kaplica służyła do liturgii prowadzonej przez zakonników. Ufundowanie ołtarza o niezwykle bogatym programie ikonograficznym miało na celu nie tylko kult patrona zakonu lecz przede wszystkim dla duchowego uzdrowienia pacjentów.

Retabulum Grünewalda powstało na miejscu starszego retabulum. Źródła poświadczają, iż klasztor w Isenheim posiadał już „Ołtarz Orliaco“, w formie tryptyku, gdzie na rewersach skrzydeł znajdowało się przedstawienie Zwiastowania Marii. Na lewym skrzydle namalowano Marię, na prawym archanioła Gabriela. Po otwarciu skrzydeł ukazywały się modlącym scena Adoracji Dzieciątka przez Marię oraz postaci świętego Antoniego i Johanna de Orliaco (Jeana d’Orliaco) ówczesnego jednego z przełożonych opactwa. W szafie znajdowała się figura Marii dłuta Nicolasa de Haguenau, która jest obecnie prezentowana w paryskim Luwrze.