Można wyróżnić: lewitację statyczną (w stałym polu magnetycznym wytwarzanym przez magnesy trwałe lub elektromagnesy), quasi-lewitację (z podtrzymywaniem mechanicznym), pasywną ze stabilizacją żyroskopową, pasywną z diamagnetykami, nadprzewodnikową, aktywną stabilizowaną przez sterowanie elektromagnesów, w układach hybrydowych magnes trwały – elektromagnes, w układach elektromagnetycznych bez magnesów trwałych, lewitację dynamiczną (w zmiennym polu magnetycznym, zwaną również elektromagnetyczną), w polu elektromagnetycznym zmiennym w czasie, w polu elektromagnetycznym zmiennym w przestrzeni.
Lewitacja magnetostatyczna Lewitację powstającą w stałym polu magnetycznym (magnetostatycznym) nazywa się lewitacją statyczną. Zgodnie z twierdzeniem Earnshawa w statycznym układzie magnetycznym nie da się wytworzyć stabilnego układu sił magnetycznych umożliwiających lewitację. Oddziaływania magnetyczne ferromagnetyków (czyli również magnesów trwałych) dla uzyskania punktu równowagi wymagają osiągnięcia lokalnego minimum energii. Dla takich materiałów energia wyznaczana jest na podstawie wewnętrznych momentów dipolowych oraz indukcji według zależności: