Od maja 1918 roku należał do 1 pułku łuskiego (wiernego bolszewikom) pod dowództwem brata Stanisława, wraz z którym walczył w różnych formacjach „białych” (wojna estońsko-bolszewicka) – między innymi w armii gen. Judenicza, w której został mianowany podpułkownikiem, a następnie pułkownikiem.
Po zawarciu estońsko-sowieckiego traktatu pokojowego w marcu 1920 r. przeszedł z Armii Estońskiej na stronę polską, do wielonarodowościowego oddziału swojego brata, który po reorganizacji w Brześciu nad Bugiem w kwietniu 1920 r. został podporządkowany dowódcy 3 Armii gen. Edwarda Śmigłego-RydzaWitold Sienkiewicz, Niepokonani, Wyd. Demart 2010/2011 r.. Latem 1920 roku pod nieobecność starszego brata Stanisława, który jeździł do Warszawy na rozmowy polityczne, Józef dowodził oddziałem i przeprowadził znakomite wypady na tyły wojsk bolszewickich na Polesiu – pod Owruczem i Walednikami. W trakcie walk oddział był zasilany wziętymi do niewoli czerwonoarmistami oraz dezerterami, dzięki czemu pomimo strat zwiększył swą liczebność do ok. 1800 żołnierzy piechoty i 800 kawalerzystów.