Niektórzy widzieli w niej symbol zgody lub nawiązanie do idei posłuszeństwa monarchii oraz kary i skruchy rebeliantów.
Wśród historyków sztuki dominują jednak dwie główne interpretacje dzieła, obie związane są z mitologią i historiami opowiedzianymi przez Katullusa i Owidiusza.
Interpretacja na podstawie Katullusa Głównym zwolennikiem interpretacji wywodzącej się od Katullusa był hiszpański filozof i znawca twórczości Velázqueza, José Ortega y Gasset. Według niego obraz stanowił ilustrację do poematu Wesele Peleusa i Tetydy. W utworze występują trzy parki, greckie mojry i córki Zeusa i Temidy: Lachesis, Kloto i Atropos. Boginie losu przedstawiano jako prządki odmierzające długość ludzkiego życia; Lechies identyfikowana była z kobietą z kołowrotkiem, Kloto z młotkiem i kłębkiem, a Atropos reprezentowała mroczna, słabo widoczna w głębi obrazu dziewczyna. Według poematu młode Tessalki oglądają kobierce, a parki śpiewają proroctwa i przędą: Tematem obrazu może być przemijanie życia i czasu, a Atena nawiązuje do malarstwa zdolnego utrwalić ulotne chwile na płótnieLucia Mannini Wielkie muzea. Prado s. 110.. thumb|left|250px|Porwanie Europy Tycjana