Awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem od 15 marca 1938 roku, od 1939 roku pełnił funkcje komendanta Szpitala Morskiego na Oksywiu i jednocześnie ordynatora oddziału chirurgicznego tegoż szpitala. W takiej roli uczestniczył w działaniach obrony Wybrzeża. Wzięty do niewoli niemieckiej, przebywał w obozach jenieckich II A Prenzlau i II E Neubrandenburg, gdzie był lekarzem obozowym oraz naczelnym chirurgiem szpitala jenieckiego. Zorganizował w ramach konspiracji obozowej komórkę Armii Krajowej, którą dowodził, przekazywał również potajemnie leki dla więźniarek pobliskiego obozu koncentracyjnego Ravensbrück. Podczas ich ewakuacji przed nadciągającym frontem ukrył kilkanaście więźniarek na terenie podległego mu szpitala. Po wyzwoleniu wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł 19 maja 1945 roku. W 1946 roku został awansowany do stopnia komandora podporucznika ze starszeństwem od 31 marca.