Od sierpnia 1914 był wstąpił do oddziału strzelców Legionów Polskich, wtedy też podarował swój dwór w Zembrzycach na miejsce rekonwalescencji dla rannych żołnierzy. Prawdopodobnie wtedy przybrał jako przydomek drugie imię „Zyndram”. Początkowo walczył w szeregach 2 szwadronu rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza, od listopada 1914 był w plutonie kawalerii sztabowej Komendy Legionów Polskich. Następnie zaszeregowano go do 5 szwadronu ułanów, tam 25 kwietnia 1915 otrzymał nominację na chorążego Legionów Polskich. Będąc oficerem ordynansowym uczestniczył w bitwach pod Borzechowem i Jastkowem. W lipcu 1915 przeniesiono go do sztabu I Brygady, a od września 1915 do sztabu Edwarda Rydza-Śmigłego, z którym walczył nad Stochodem, pod Kostiuchnówką, Jabłonką, Kuklami i Czartoryskiem. Od 27 marca 1916 wstąpił w szeregi 2 pułku ułanów i walczył pod Stobychwą, Rudką Miryńską i Sitowiczami. Kres aktywnego uczestnictwa w walkach przyniosło w 1917 zachorowanie na tyfus, powrócił do Krakowa i zaangażował się w organizowanie Muzeum Wojskowego. 15 listopada 1918 otrzymał stopień podporucznika, był rotmistrzem Wojska Polskiego, pracował w wydziale propagandy przy II oddziale strzeleckim i wykładał w Wojskowym Instytucie Geograficznym.