Bufor krzemianowy Buforowanie z udziałem krzemianów jest złożonym procesem wieloetapowym, w którym wiązanie zachodzi m.in. w czasie wietrzenia glinokrzemianów (np. anortyt, kaolinit) z uwolnieniem kationów zasadowych lub adsorpcji kationów w powstających materiałach ilastych. Końcowymi produktami procesu są tlenki Al, Fe i Mn i niezdysocjowane kwasy krzemowe.
Charakterystyka według Ullmana (1981, 1983): zakres buforowania: pH = 5,0–6,2, pojemność buforowa górnej warstwy gleby (miąższość 1 dm) o gęstości objętościowej 1,5 g/cm³ i powierzchni 1 ha: – przeciętnie 75 kmol · % krzemianów.
Bufor glinowy Działanie buforu glinowego jest ilustrowane równaniem: AlOOH + 3 = + 2 w którym AlOOH oznacza odpowiednie fragmenty minerałów ilastych lub uwodnione tlenki Al. Buforowanie wiąże się z obecnością toksycznego dla roślin jonu w roztworze glebowym.
Charakterystyka według Ullmana (1981, 1983): zakres buforowania: pH = 2,8–4,2, pojemność buforowa górnej warstwy gleby (miąższość 1 dm) o gęstości objętościowej 1,5 g/cm³ i powierzchni 1 ha: – przeciętnie 100–150 kmol · % frakcji ilastej.
Bufor żelazowy Działanie buforu żelazowego jest ilustrowane równaniem charakteryzującym wybielanie gleby: FeOOH + 3 = + 2 w którym FeOOH oznacza odpowiednie fragmenty sieci tlenków i wodorotlenków Fe.