W 1884 r. wrócił do Hiszpanii, gdzie zaprzyjaźnił się z malarzem Vicente Palmaroli, jednak nie pozostał w kraju na długo. Dwa lata później wyjechał na rok do Włoch. Po powrocie do Hiszpanii podróżował po kraju w poszukiwaniu inspiracji do pejzaży, odwiedził m.in. Toledo i Segowię. Następnie razem z malarzem Andrésem Parladé udał się do Maroka. Wyjechał do Paryża aby poznać najnowsze tendencje w malarstwie oraz sprzedać swoje prace powstałe w Maroku. Po powrocie do kraju odwiedził Fuenterrabía, Toledo, Jerez de la Frontera i inne miasta.
Był również profesorem malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Sewilli, w 1903 zastąpił tam José Jiménez Aranda. Jego uczniami byli m.in. Daniel Vázquez Díaz i Eugenio Hermoso.
W 1904 r. ożenił się z Maríą Roy Lhardy, córką francuskiego bankiera zamieszkałego w Madrycie. W stolicy gdzie pracował na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda. Wykonał portret króla Alfonsa XIII przeznaczony dla Ministerstwa Rolnictwa. Po jego śmierci, wdowa przekazała znaczną część jego dzieł dla Muzeum Sztuk Pięknych w Sewilli, gdzie utworzono salę dedykowaną malarzowi.