W lipcu 1944 po rozwiązaniu oddziałów AK na Zamojszczyźnie wstąpił do Armii Berlinga. W sierpniu został aresztowany przez NKWD i wysłany do obozu w Riazaniu, skąd po pewnym czasie został przeniesiony do obozu w Diagilewie, a później do Czerepowca koło Wołogdy. W październiku 1947 został przewieziony do obozu przejściowego w Brześciu nad Bugiem, gdzie otrzymał zaświadczenie repatriacyjne.
Od maja do lipca 1948 pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi, a od lipca 1948 jako wolontariusz w Klinice Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1951 roku został mianowany starszym asystentem. W czerwcu 1952 otrzymał tytuł doktora medycyny, a od września 1952 był ordynatorem oddziału obserwacyjnego w Tworkach. W 1962 roku otrzymał tytuł docenta. W tym samym roku został ordynatorem oddziału psychosomatycznego w Szpitalu Wolskim, a w 1966 został samodzielnym pracownikiem naukowym Instytutu Psychoneurologicznego. Po wydarzeniach marca 1968 stracił pracę. W 1969 roku nie powrócił z kongresu psychiatryczno-neurologicznego w Belgii i pozostał na emigracji. W 1972 pracował w Horton Hospital w Epsom, a w 1973 w Hill End Hospital w St Albans. W 1981 roku przeszedł na emeryturę. W ostatnich latach życia ciężko chorował, zmarł w 1985 roku po udarze mózgu. Jego prochy złożone są w kolumbarium przy kościele św.