W latach 1921–1932 dowodził 4 pułkiem ułanów Zaniemeńskich w Wilnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 74. lokatą w korpusie oficerów jazdy. 16 marca 1927 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 23 marca 1932 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego. W 1939 był przewodniczącym Oficerskiego Trybunału Orzekającego. Po przejściu w stan spoczynku przynależny do OK IX. Został prezesem PCK w Wilnie.
28 czerwca 1925 w Wilnie ożenił się z Marią Klezowicz, córką Tomasza i Barbary z Borowskich. Świadkami na ślubie byli kapitan samochodowy Aleksander Kozierowski i major kawalerii Antoni Szalkiewicz. Miał syna Konstantego (ur. 24 czerwca 1924).
W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.