Po śmierci Muzumdara ruch naksalitów uległ podziałowi. Powstały nowe organizacje maoistów, wśród których znalazły się ugrupowania takie jak Centralny Zespół Komunistycznej Partii Indii (Marksistowsko-Leninowskiej), Zjednoczona Organizacja KPI (M-L), Maoistowskie Centrum Komunistyczne, Zjednoczony Komitet Komunistycznych Rewolucjonistów Indii (M-L) czy Organizacyjny Komitet Komunistycznych Rewolucjonistów. Zmianie uległa taktyka naksalitów. Zamiast otwartej walki postawili oni na wojnę prowadzoną metodami partyzanckimi.
Rebelia odżyła po 1980 roku. W 2010 roku istniało 17 różnych organizacji zbrojnych maoistów. Naksalici nierzadko stosują metody uznawane za terrorystyczne.
W 2009 roku przeprowadzona została Operacja Lalgarh. Była to operacja wojskowa przeciwko naksalitom z PCAPA (Ludowy Ruch Przeciwko Okrucieństwu Policji) w Bengalu Zachodnim.
Lokalizacja rebelii Rebelianci działają na obszarze wschodnich i środkowych Indii. Obecni są w 182 dystryktach kraju. Ich działalność dotyczy głównie stanów Ćhattisgarh, Jharkhand, Orisa, Bihar, Madhya Pradesh, Maharasztra i Bengal Zachodni. W niektórych regionach partyzantom prawie udało się zastąpić lokalną administrację.
Wsparcie zagraniczne W 2011 roku Indie oskarżyły Chiny o udzielanie schronienia przywódcom rebelii oraz Pakistan o finansowanie działalności maoistów.
Przypisy
Kategoria:Historia Indii Kategoria:Maoizm *