Podczas przerażającej sceny śpiewali oni pieśń mówiąca o nieuchronności kary za morderstwo i opisującą pośmiertne cierpienia zabójców. Nagle nad teatrem przelatuje stado żurawi, jeden z morderców tytułowego bohatera niespodziewanie krzyczy: „Patrz, Tymoteju! Toż to owe Żurawie lecą Ibikowe!”, natychmiast ludzie domyślają się jego winy i mordercy sami przyznają się do winy. Teatr zamienia się w sąd i obydwaj zostają skazani na śmierć.
Wymowa Schiller, przez wielu uważany za twórcę dzieł o charakterze umoralniającym, pokazuje w tej balladzie działanie piękna i sztuki na osobowość mordercy – zabójca nie jest w stanie dalej udawać niewinnego gdy słyszy naukę płynąca z teatru – instytucji o szczególnych (według Schillera) możliwościach wpajania zasad etycznych, i widzi żurawie które przypominają mu o popełnionym czynie. Utwór jest w zasadzie apoteozą sztuki pojmowanej jako źródło nauk moralnych.
Bibliografia Fryderyk Schiller. Dzieła Wybrane. Państwowy Instytut wydawniczy. Warszawa 1955
Kategoria:Twórczość Friedricha Schillera Kategoria:Utwory literackie z 1797 Kategoria:Niemieckie utwory poetyckie Kategoria:Utwory literackie o ptakach