Narutowicza 2.
Został przymusowo przesiedlony do getta, które hitlerowcy podczas II wojny światowej po kilku miesiącach od napaści na Polskę i zajęcia Łodzi zorganizowali w najbiedniejszej dzielnicy miasta – Bałuty dla 240 000 Żydów z Łodzi i wielu innych miast Polski i Europy w początku 1940 r. i szczelnie odizolowali od miasta 30 kwietnia 1940 r. Było ogromnym obozem przymusowej pracy ale i eksterminacji. W getcie mieszkał przy ul. Drewnowskiej 12. Był kierownikiem tzw. Sanitariatu, powołanego w ramach Wydziału Zdrowia do walki z chorobami zakaźnymi i epidemiami. Był też inicjatorem osobnego transportu (konną platformą oznaczoną symbolem czerwonego krzyża) do przewozu zakaźnie chorych i osobnego dla ozdrowieńców. Wywieziony podczas likwidacji łódzkiego getta w sierpniu 1944 do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau zginął tam prawdopodobnie w końcu 1944 r. Nieznane jest miejsce pochówku, najprawdopodobniej ciało spalono w krematorium.
W małżeństwie z Gołdą Frajdą z Kowenskich (ur. 1882) miał córkę Rebekę (ur. 19 czerwca 1908).