Wypowiadające się w autobiografii „ja”, niekoniecznie posiada rzeczywiste cechy autora utworu.
W powieści autobiograficznej można dostrzec podobieństwo między losami głównego bohatera a życiem autora, jednak często on sam odżegnuje się od takich skojarzeń, podkreślając, że nie należy utożsamiać jego samego z bohaterem (np. „Życie Arseniewa” Iwana Bunina). Dopiero równoczesna obecność perspektywy indywidualnej i dokumentarnej autentyczności (która niekoniecznie jest równoznaczna z faktograficzną prawdziwością) przesądza o autobiograficznym charakterze tekstuAutobiografia, pod red. M. Czermińskiej, Gdańsk 2009, s. 13.. Autobiografia nie musi być obiektywnym opisem etapów jakiegoś życia, ale powinna ukazać wysiłek twórczy, dążący do przekazania sensu własnego istnienia.
Rodzaje autobiografii Oprócz typowych gatunków autobiografii wyodrębnionych przez badaczy występują także różne ich odmiany. Możemy wyróżnić: autobiografię „właściwą” ukazującą wydarzenia i przeżycia wewnętrzne jej autora, autobiografię mistyczną i duchową, w których główny nacisk kładzie autor na ukazanie własnych przeżyć duchowych, na życie wewnętrzne, dziennik, który ma wiele odmian: dziennik intymny, dziennik podróży, choroby, uwięzienia.